W marcu przybyli z obozów jenieckich z Niemiec kolejni ochotnicy. 15 kwietnia większa część 3 i 4 szwadronów kawalerii oraz dywizjonu artylerii przeszła na stronę partyzantów, zabijając niemieckich oficerów łącznikowych i własnych oficerów. Byli to żołnierze, którzy pochodzili z niedawnych uzupełnień, wśród których wielu nie było Kozakami. Podpułkownik I. N. Kononow otrzymał od gen. Piotra N. Krasnowa zgodę na tworzenie u boku Niemców szerokiego rosyjskiego ruchu antysowieckiego, w skład którego mieli wchodzić Kozacy z kolaboracyjnych oddziałów wojskowych. Jeszcze w styczniu 1943 r. jednostkę odwiedził gen. Andriej A. Własow, odbywający objazd okupowanych obszarów rosyjskich. Po spotkaniu z nim ppłk I. N. Kononow stał się gorącym zwolennikiem podporządkowaniu wszystkich wschodnich oddziałów wojskowych rosyjskiemu ruchowi wyzwoleńczemu. Jednakże gen. A. A. Własow został wkrótce zamknięty w domowym areszcie, tracąc czasowo poparcie władz III Rzeszy. Był to silny cios dla ppłk. I. N. Kononowa. Dodatkowo 18 czerwca 1943 r. na stronę partyzantów przeszło kolejnych 16 Kozaków na czele z emigrantem księciem N. Gagarinem.