Związany z tym wzrost wagi okrętu został skompensowany większą średnicą (4,65 m, zamiast 4,55 m). W konsekwencji innego rozwiązania instalacji bocznych powierzchni sterowych – zamontowano je za śrubą, nie zaś przed pędnikiem pod kadłubemW. Zawadzki, Okręty..., s. 67-68., okręty tego typu były też o 90cm dłuższe niż oryginalne jednostki 205. Zmianie uległ również kształt mostka i kiosku oraz niektóre elementy wyposażenia. W swoich zasadniczych cechach, zwłaszcza w zakresie napędu oraz uzbrojenia, nowa konstrukcja odpowiadała jednak typowi 205.
Budowa jednostek Umowa międzyrządowa chroniła norweskie interesy zwłaszcza w sferze nadzoru nad budową jednostek, poprzez norweskiego oficera łącznikowego w Bundesamt für Wertechnik und Beschaffung (BWB) w Kilonii z pełnymi uprawnieniami do współpracy, W maju 1961 roku IKL przedstawiło BWB swój projekt nowych okrętów, który został zatwierdzony po czterech tygodniach jego badania. Po zatwierdzeniu projektu także przez marynarkę norweską, jesienią 1961 roku złożono zamówienia na silniki inne komponenty, których produkcja determinowała termin dostarczenia okrętów. Projekt został przedstawiony trzem stoczniom, jednak ostatecznie kontrakt na budowę przyznano stoczni Rheinstahl-Nordseewerke.