Schronisko na Polanie pod Wysoką (słow. Chata na Poľane pod Vysokou) – schronisko turystyczne, które znajdowało się na Polanie pod Wysoką, w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Białej Wody. Schronisko położone było na wysokości ok. 1300 m n.p.m. Zniszczone w pożarze w 1926 roku.
Historia Dolina Białej Wody z uwagi na znaczne oddalenie od ośrodków w Popradzie czy Kieżmarku w latach 70. XIX wieku nie była popularna wśród pierwszych turystów z południowej, węgierskiej strony Tatr. Biegła nią jednak ścieżka na Rysy (przez Dolinę Ciężką i Wagę) – uczęszczana przez galicyjskich wędrowców szczególnie przed wytyczeniem przez Towarzystwo Tatrzańskie szlaku z Dolina Rybiego Potoku.
Pierwsze schronisko na Polanie pod Wysoką postawić chciało w roku 1877 Towarzystwo Tatrzańskie – wkrótce po wzniesieniu schroniska w Starej Roztoce. Na budowę tę nie zgodził się ówczesny właściciel Tatr Jaworzyńskich, baron Aladár Salamon. Sam jednak w tym samym miejscu, na wysokości około 1300 m n.p.m. (przy szlaku na Polski Grzebień) postawił niewielki budynek otwarty w 1878 roku. Jedną z trzech izb udostępnił turystom, którzy klucze do niej pobierali i zdawali w siedzibie zarządu dóbr jaworzyńskich. Wśród turystów funkcjonowała nazwa „Schronisko Salamona” (Salamon-menedékház) bądź „Schronisko pod Młynarzem”.