Gdy w roku 1879 Salamon sprzedał swoje dobra Christianowi Hohenlohe, ten ostatni zamienił otoczenie polany w rezerwat myśliwski z odpłatnym wstępem. Same schronisko przekazano straży leśnej i zamknięto dla turystów. Dawne schronisko spłonęło w 1923 roku.
Wkrótce na Polanie pod Wysoką ponownie uruchomiono budynek przeznaczony dla turystów. Jak podają Paryscy w Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej, w 1924 roku powstał nowy obiekt Klubu Czechosłowackich Turystów (KČST), który spłonął na początku 1926 roku. Z kolei Ivan Bohuš młodszy wskazuje, że w 1925 roku KČST przejął od czechosłowackich lasów państwowych dawny domek myśliwski księcia Hohenlohe. Jego gospodynią (chatarką) została Vlasta Krajinová. Obiekt funkcjonujący pod nazwą útulňa pod Vysokou mógł udzielić jednocześnie nawet do 50 noclegów, jednak spłonął już w grudniu 1926 roku.
KČST otrzymało z tytułu ubezpieczenia kwotę 40 tys. koron, którą miano przeznaczyć na odbudowę i rozbudowę dotychczasowego budynku. Po długiej dyskusji uznano, że budowa schroniska negatywnie wpłynęłaby na atrakcyjność Doliny Białej Wody. W konsekwencji obiektu nigdy nie odbudowano, zaś turystom służyły odtąd jedynie gajówki i pasterskie koleby. W późniejszych czasach na polanie powstało taternickie obozowisko Towarzystwa Wspinaczkowego JAMES.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Schroniska Tatr Wysokich Kategoria:Schroniska słowackich Tatr Kategoria:Nieistniejące schroniska tatrzańskie