Jan Kazimierz Kopczyński (ur. 24 czerwca 1876 w Warszawie, zm. 5 lutego 1939 tamże) – polski prawnik, adwokat, sędzia i prezes Najwyższego Trybunału Administracyjnego. W latach poprzedzających wybuch I wojny światowej należał do aktywnych uczestników życia szachowego Warszawy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Kazimierza i Anny z Kownackich (1851–1902). Do gimnazjum uczęszczał w Kielcach, po jego ukończeniu w 1896 przyjechał do Warszawy i podjął studia uniwersyteckie, początkowo na wydziale matematyczno-fizycznym, następnie prawnym. Dyplom Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w dziedzinie prawa uzyskał w 1901. Polskie pochodzenie zamknęło mu drogę do pracy w sądownictwie; odbył w tej sytuacji praktykę w adwokaturze, uzyskał wpis na listę adwokatów i od 1907 prowadził własną kancelarię, początkowo w Grodzisku Mazowieckim, następnie w Sosnowcu. Jednocześnie od 1898 pracował w zarządzie Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej (w wydziale kontrolnym, potem w wydziale prawnym).