Od czasów studenckich zaangażowany był w działalność polityczną, należał do tajnej organizacji polskiej na studiach, a od 1905 był członkiem prawicowego Narodowego Związku Robotniczego.

W 1914, w związku z wybuchem wojny, razem z personelem Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej ewakuowany został do Rosji; przebywał początkowo w Moskwie, potem w Kijowie i należał do aktywnych postaci polskiej emigracji, pełniąc funkcje prezesa Stowarzyszenia Pracowników Kolejowych-Polaków na Rusi oraz wiceprezesa Stowarzyszenia Ewakuowanych Kolejarzy-Polaków w Kijowie. W 1918 powrócił do Polski, w niepodległym kraju podejmując pracę w sądownictwie. Został w tymże roku mianowany sędzią Sądu Okręgowego w Zamościu. W lipcu 1919 przeszedł do Departamentu Legislatywnego Prezydium Rady Ministrów, gdzie powierzono mu obowiązki naczelnika Wydziału Wniosków Ustawodawczych. W tym charakterze uczestniczył w pracach nad projektami ustaw i rozporządzeń, w tym ustawy o Najwyższym Trybunale Administracyjnym, ustawy emerytalnej oraz ustawy o państwowej służbie cywilnej.