Łatwo zauważyć, że otrzymane wzory na długość przebytej drogi względem czasu trwania ruchu i wartość prędkości względem czasu trwania ruchu mają postać funkcji eksponencjalnych, a ogólniej funkcji wykładniczych. Jeśli wartość wówczas wartość prędkości jest stała, nie zależy od długości przebytej drogi ani od czasu trwania ruchu i jest równa wartości prędkości początkowej tzn. zaś długość przebytej drogi jest równa iloczynowi wartości prędkości początkowej i czasu trwania ruchu: otrzymujemy więc wówczas ruch jednostajny. Jeśli zaś wartość wtedy wartość prędkości zmniejsza się i dąży do 0, czyli dla natomiast długość przebytej drogi jest ograniczona i dąży do tzn. dla tak więc otrzymujemy w tym przypadku ruch opóźniony, jednak w przeciwieństwie do ruchu jednostajnie opóźnionego, wartość prędkości nigdy nie osiągnie 0, zaś długość przebytej drogi nigdy nie osiągnie maksymalnej. Nietrudno również zauważyć, że powyższe wzory mają postać iloczynu wartości prędkości początkowej i pozostałej części wzoru. Jeśli więc wartość prędkości początkowej jest równa 0, tj. wówczas oba te wzory również przyjmują stałą wartość 0, niezależnie od czasu trwania ruchu. Okazuje się to być zgodne z rzeczywistością, gdyż skoro wartość prędkości jest równa 0, wówczas długość przebytej drogi nie ulega zmianie.