Według Simona Sebaga Montefiore'a stosowany przez Gilberta z wyraźną przyjemnością terror miał charakter przemyślany, systematyczny i bezlitosny, bowiem nakazał dekapitowanie wrogów i dokładnego układania ich głów na ziemi z twarzami zwróconymi ku górze. Ustawiano je w szpaler, który prowadził do namiotu Gilberta. Irlandzcy przywódcy powstania byli świadkami tej krwawej łaźni, kiedy przybyli ogłosić swą kapitulację. Rozpoznali w nich swoich martwych już m.in. ojców, braci, dzieci, krewnych, przyjaciół.
Na początku 1570 prawie wszyscy rebelianci oprócz Fitzgeraldów poddali się i zaprzestali walki, Gilbert zaś powrócił do Anglii, gdzie objął funkcję deputowanego do parlamentu z okręgu Plymouth. Pragnął założyć w Londynie akademię wojskową. W 1576 r. ogłosił Discource of a Discoverie for a New Passage to Cataia, w której udowadniał, że istnieje północno-zachodnia droga morska do Chin i Indii. Dzięki tej publikacji stał się inicjatorem wielkich wypraw żeglarskich do Arktyki. W 1579 raz jeszcze znalazł się w Irlandii w celu stłumienia następnego zrywu Fitzgeraldów, ale nieudolność nawigatorów spowodowała, że popłynął do Zatoki Biskajskiej.