Po wybuchu II wojny światowej, w październiku 1939 została aresztowana i uwięziona na Pawiaku, z którego została szybko zwolniona. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczyła w Warszawie w tajnym nauczaniu. Po upadku powstania warszawskiego i wysiedleniu z Warszawy nauczała na kompletach w Pruszkowie i w Podkowie Leśnej.
Po wyzwoleniu w 1945 uczyła języka łacińskiego i angielskiego w Liceum Ogólnokształcącym im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Była pracownikiem Uniwersytetu warszawskiego, d 1946 jako asystentka, od 1954 zastępca profesora, od 1955 docent, od 1963 profesor nadzwyczajny, od 1969 profesor zwyczajny. Prowadziła także zajęcia w innych szkołach wyższych w Warszawie: w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej wykładała o „Teatrze i dramacie w Grecji i w Rzymie”, na Stołecznym Uniwersytecie Powszechnym TWP „Wymowę w Grecji i w Rzymie”, a na Wojskowej Akademii Politycznej im. F. Dzierżyńskiego – historię starożytną. W 1975 przeszła na emeryturę.