Jeszcze przed nadejściem Austriaków prawie cała szlachta uciekła do swych wiejskich willi nie kłopocząc się o lud, który nigdy nie chciał wojny, dlatego plebs uznał to za zdradę szlachty. W mieście pozostał tylko doża.
Po 3 miesiącach austriackiej okupacji (Austriacy niestety szykanowali mieszkańców) w mieście wybuchło powstanie ludowe (5 grudnia), które wypędziło wroga z miasta i z którego skorzystał Brignole, formując armię 22 000 ludzi. Insurekcja wyzwoliła żywioły plebejskie i arystokratyczne, dlatego szlachta na swym dobrowolnym wygnaniu oskarżała dożę o sprzyjanie im. Do wiosny 1748 roku Genua rządzona była w sposób quasi-demokratyczny (ludowi przywódcy wahali się, czy rzeczywiście tylko szlachcice – les Magnifiques są stworzeni do rządzenia). W 1748 przywrócono tradycyjną formę rządów, ale doceniono to, że Brignole uratował kraj, nie wdając się w szczegóły dwulecia quasi-demokratycznego. Pokój w Akwizgranie z 1748 roku przywrócił przedwojenne granice, zwracając Republice markizat Finale. Brignole został dożywotnim prokuratorem (1748) i nadintendentem twierdz (1749), ale nie uczestniczył już w polityce sensu stricto.