Brignole zdobył dla koalicji kilka twierdz w Piemoncie i Parmie-Piacenzy okupowanej przez Austriaków.
Głównie swym zasługom wojennym zawdzięczał Brignole wybór na stanowisko doży 4 marca 1746 roku (doge de Gênes et roi de Corse par la grâce de Dieu – doża Genui i król Korsyki z Bożej łaski), mimo iż kampania wojenna była daleka od zakończenia, a przybycie nowego austriackiego korpusu zachwiało frontem burbońskim w północnej Italii, co gorsza śmierć Filipa V oznaczała wycofanie się z wojny rządu hiszpańskiego. Pod Piacenzą 15 czerwca 1746 roku armia burbońska poniosła klęskę, po czym we wrześniu armia austriacka (korzystająca z pomocy floty brytyjskiej) pod dowództwem gen. Antoniotto de Botta-Adorno stanęła pod bramami Genui. Całe terytorium Republiki było zajęte przez Austrosardów, Francuzi i Hiszpanie pospiesznie wsiedli na statki, a stolica republiki stała bezbronna. Doża i jego doradcy stwierdzili, że opór nie ma sensu i 6 września otworzył Austriakom bramy miasta. Brignole-Sale padł na kolana przez gen. Botta-Adorno i poprosił o oszczędzenie miasta i mieszkańców, na co Botta-Adorno odpowiedział: „Genueńczykom pozostawię jedynie oczy do płakania" (Aux Génois, je ne laisserai que les yeux pour pleurer).