Od września 1918 przebywał w Krakowie. W listopadzie 1918 jako pilot obserwator odbywał loty z pomocą walczącym w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. W tym czasie 11 listopada 1918 przybył wraz z pilotem sierż. Cagaskiem z Krakowa do Lwowa samolotem Brandenburg. W okresie walk o Lwów wykonał 16 lotów, plasując się w ich liczbie tylko za ppor. Władysławem Toruniem. Od 1 kwietnia 1919 był oficerem w Sztabie Lotnictwa Naczelnego Dowództwa WP, od października 1919 walczył jako lotnik na wojnie polsko-bolszewickiej, w szeregach 59 eskadry lotniczej i 3 dywizjonu lotniczego. Za udział w walkach w 1922 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
W 1920 wystąpił z wojska i ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, 7 lutego 1920 uzyskując dyplom farmacji na UJ. Od 1922 ponownie służył w Wojsku Polskim. Został zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy w korpusie oficerów lotnictwa ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Około 1923–1924 został zweryfikowany w stopniu kapitana w korpusie oficerów zawodowych aeronautycznych ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. Został przydzielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie: w 1923 jako nadetatowy oficer zatrzymany w służbie czynnej, w 1924 jako oficer zawodowy.