W tym czasie pracował w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie, których został kierownikiem. Był członkiem Polskiej Misji Zakupów Wojskowych we Francji. W styczniu 1928 został przeniesiony z dyspozycji szefa Departamentu Lotnictwa MSWojsk. do 1 pułku lotniczego w Warszawie. 18 lutego tego roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 13. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa. 7 stycznia 1930 został przydzielony na trzymiesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W czerwcu 1930 został przeniesiony z 6 pułku lotniczego we Lwowie do Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa w Warszawie.
W 1930 sporządził i rozesłał memoriał oskarżający płk. Ludomiła Rayskiego, ówczesnego szefa Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych i Józefa Becka, ówczesnego szefa gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, o zły stan polskiego lotnictwa i zdradę państwowych interesów. W tej sprawie 15 i 16 grudnia 1930 był przesłuchiwany przez oficera śledczego 1 dywizjonu żandarmerii kpt. Alfreda Theuera. 18 grudnia 1930 roku został zatrzymany pod zarzutem „wysokiej niesubordynacji” i osadzony w Wojskowym Więzieniu Śledczym Nr I przy ulicy Dzikiej w Warszawie. Dochodzenie prowadził podprokurator major Chirowski.