Joseph Benedict „Ben” Chifley (ur. 22 września 1885 w Bathurst, Nowa Południowa Walia, zm. 13 czerwca 1951 w Canberze) – australijski polityk, w latach 1945–1949 premier tego kraju.
Życiorys Młodość Pochodził z niezamożnej, katolickiej rodziny o irlandzkich korzeniach. Jego ojciec był kowalem. Ukończył edukację w wieku zaledwie 15 lat i zaczął pracę na kolei, gdzie szybko doszedł do stanowiska maszynisty pociągu. Był jednym z założycieli związku zawodowego przedstawicieli tej profesji, a także działaczem Australijskiej Partii Pracy (ALP). W 1914 dokonał konwersji na prezbiterianizm, będący religią jego żony Elisabeth. W 1917 stanął na czele długiego i głośnego strajku kolejarzy.
Początki kariery politycznej W 1928, za drugim podejściem, został wybrany do Izby Reprezentantów. Trzy lata później po raz pierwszy wszedł do rządu, stając na czele resortu obrony. W tym samym roku stracił jednak mandat parlamentarny i został zmuszony do pozostawania na utrzymaniu żony. Dorabiał jako współwydawca lokalnej gazety w swoim rodzinnym Bathurst. W 1935 premier Joseph Lyons powołał go do komisji analizującej sytuację australijskiego sektora bankowego po Wielkim Kryzysie. Chifley doszedł do wniosku, że banki należy znacjonalizować. Poglądu tego nie podzieliła jednak większość komisji i ostatecznie opublikował swoje przemyślenia w tzw.