thumb|285px|Bitwa pod Montmirail – litografia L. Marin-Lavigne'a Bitwa pod Montmirail – starcie zbrojne, które miało miejsce w pobliżu miejscowości Montmirail nad Marną we Francji, w czasie tzw. Kampanii sześciodniowej w końcowym okresie wojen napoleońskich. Starcie miało miejsce 11 lutego 1814 roku i zakończyło się kolejnym zwycięstwem wojsk cesarskich dowodzonych osobiście przez Napoleona nad korpusami rosyjskim i pruskim pod wodzą generałów Osten-Sackena i Wartenburga.
W bitwie pod Montmirail wsławił się polski oddział kapitana Wincentego Dubieckiego, biorąc w brawurowy sposób do niewoli 400-osobowy batalion wroga, przy stracie własnej jednego żołnierza.
Przed bitwą Obaj – Osten-Sacken i Yorck – mieli w swoich korpusach po około 18 00015 000; ludzi, podczas gdy Napoleon zaledwie 10 500 (w trakcie bitwy nadciągnęły uzupełnienia zwiększając siłę wojsk francuskich do 20 000) oraz 36 dział.
Uderzając gwałtownie z południa Napoleon, w boju pod Champaubert, rozerwał środkową część kolumn Blüchera maszerujących w stronę Paryża w pogoni za korpusem francuskim marszałka Macdonalda.