Teraz, wykorzystując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciół, cesarz na czele jedynych dostępnych w danym momencie sił, tj. Starej Gwardii i dywizji nastoletnich rekrutów, zwanych żartobliwie „Mariami-Ludwisiami”, ruszył pospiesznie na zachód w nadziei doścignięcia awangardy armii Blüchera (czyli korpusów Sackena i Yorcka) i rozbicia w niewygodnej dla nich sytuacji, gdy były odcięte od armii głównej, a za plecami miały rzekę Marnę i obsadzone przez wojska francuskie mosty.

Sacken, widząc za sobą tak nieznaczne siły, że można było je wziąć za większy podjazd, zawrócił stając do bitwy z zamiarem przebicia się do armii Blüchera w okolicach Montmirail. Ostrożniejszy Yorck miał zamiar wycofać się na północ w kierunku Château-Thierry. Widząc jednak, że nie da się wyperswadować upartemu Rosjaninowi jego chęci do walki, Yorck ruszył na pomoc, choć niezbyt spiesznie.

Starcie Cesarz, mając pewność, że Ney z uzupełnieniami nadciągnie wcześniej niż Yorck, postanowił przyjąć bitwę. Rozdzielając swoje siły wysłał część lekkiej kawalerii przeciwko Prusakom, podczas gdy siły główne skierował na korpus Sackena. Przeczucia Yorcka sprawdziły się od razu na samym wstępie starcia.