Kapitanowie Dobiecki, Jankowski i Zielonka ze szwadronem służbowym 1 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów uderzyli na czołowy batalion pruskiej piechoty, rozbili go i wzięli 400 jeńców (cesarz mianował ich na polu bitwy szefami szwadronu). Yorck zaczął natychmiast odwrót w poprzednio obranym kierunku.
Sacken popełnił błąd, rozwijając się na południe od drogi z Ferté-sous-Jouarre w zamiarze obejścia lewego skrzydła Francuzów. Natomiast Napoleon postąpił przeciwnie, stawiając silny opór na swym lewym skrzydle, a przez silne natarcie oskrzydlające na lewą flankę przeciwnika (właśnie przybyły Ney) odcinając około godziny 5 po południu Yorcka od Sackena.
Rosjanin rzucił dywizje piechoty Lievena i Szczerbatowa oraz konnicę Jurgasa do szturmu na francuskie centrum. Rozgorzały niezwykle zacięte walki. Szala pojedynku raz przechylała się na stronę Rosjan, raz Francuzów. W najbardziej krytycznym momencie potężne uderzenie gwardii cesarskiej oraz dywizji gen. Richarda odbiło z rąk Szczerbatowa strategicznie położoną na lewym skrzydle wioskę Marchais.