And where ha’ you been, my hansome young man? I ha’ been at greenwood, mother, make my bed soon For I’m wearied wi’ hunting, and fain was lie down. Istnieje wiele wersji ballady „Lord Randall, ale wszystkie stosują ten sam schemat strukturalny – pytanie–odpowiedź.
Zasadnicza różnica w tekście Dylana polega na tym, że odpowiedzi „niebieskookiego syna” są surrealistycznym strumieniem obrazów i wyobrażeń. Ich źródeł z kolei można dopatrzyć się w takich poematach Allena Ginsberga jak Skowyt (1956) czy Kadysz i inne wiersze (1961), obrazach jak Guernica Picassa, poezji Francuzów, Rimbauda czy Charles’a Baudelaire’a. Nie można tu także pominąć Williama Blake’a, którego m.in. studiowała jego dziewczyna Suze Rotolo.
Dylan stworzył jednak całkowicie nową jakość – wykorzystał symbolizm, wyobraźnię, obrazy, światło i ciemność na swój oryginalny sposób. Szczególne są jego kontrastujące obrazy związane ze śmiercią i życiem. Ogólnie ciemny, ponury i nie przynoszący nadziei obraz kosmosu jest jednak rozjaśniany od czasu do czasu obrazami piękna, jak młoda dziewczyna, która dała narratorowi tęczę. I ostatnie wersy utworu, dzięki nadziei, także rozjaśniają nieco wydźwięk wiersza.