Inne projekty przewidywały użycie SADM do atakowania ważnych obiektów (lotniska, tamy itp.) i szlaków transportowych (mosty, autostrady, tunele i inne), do których zniszczenia konwencjonalnymi metodami trzeba by zastosować nieporównywalnie więcej zasobów ludzkich, logistycznych oraz sprzętowych. Zastosowanie środków jądrowych zapewniało także szybsze wykonanie zadania, precyzję oraz bardziej skoncentrowane zniszczenia.
W latach 50. i 60., Stany Zjednoczone opracowały kilka różnych typów lekkiej broni jądrowej do zastosowania w SADM. Jednym z nich była konstrukcja oparta na głowicy W54 – o cylindrycznym kształcie o wymiarach ok. 40 na 60 cm i wadze ok. 68 kg. Odpalana była mechanicznym zapalnikiem czasowym i miała możliwość ustawienia mocy pomiędzy 10 tonami a 1 kilotoną (zależnie od wersji).