Angela Smith, badaczka filmu i niepełnosprawności, zauważa podobnie, że Dziwolągi przedstawia liczne sceny, w których dziwolągi angażują się w rutynowe, codzienne zachowania. Wśród nich Smith wymienia świętowanie narodzin dziecka Kobiety z Brodą oraz kluczową scenę przyjęcia, w której Kleopatra wpada w gniew, gdy dziwolągi śpiewają „Akceptujemy ją, akceptujemy ją, jedna z nas, jedna z nas” jako powitalną piosenkę. Jednak badacze filmu Martin Norden i Madeleine Cahill kwestionują intencje Browninga w finalnej sekwencji zemsty, w której dziwolągi okaleczają pełnosprawną, moralnie okrutną Kleopatrę. Stwierdzili: „skutki przemocy wobec [Kleopatry] są dalekie od jasnych”. „Członkowie tradycyjnie bezsilnej mniejszości wykorzystują swoją zbiorową siłę, by pozbawić mocy członka większości — czyniąc ją jednym z nich, w efekcie — co skłania nas do zastanowienia się, czy naprawdę została pozbawiona mocy, czy może uzyskała ją w nowy sposób. Niejasność Browninga w tym punkcie tylko potęguje niepokojące właściwości filmu”.
Status jako film grozy