Towlson zauważa również, że codzienne interakcje dziwolągów z pełnosprawnymi artystami cyrkowymi, takimi jak Phroso, Roscoe i Wenus, którzy traktują dziwolągów jak równych sobie i przyjaciół, dodatkowo zaciera granicę między pełnosprawnymi a niepełnosprawnymi członkami cyrku, a fizycznie piękne postacie — takie jak artystka na trapezie, Kleopatra — to te, które są mściwe, supremacjonistyczne i niemoralne. Dodatkowo argumentuje, że zasugerowana seksualność w filmie — jak na przykład sugestia, że siostry syjamskie (grane przez Daisy i Violet Hilton) prowadzą własne, osobne życie seksualne — stanowi afront wobec eugenicznego stanowiska przeciwko rozmnażaniu się i aktywności seksualnej wśród „fizycznie nieodpowiednich". Towlson ostatecznie stwierdza, że ta subwersja postaci stoi wyraźnie w sprzeczności z podstawowym założeniem eugeniki, które zakłada, że wygląd zewnętrzny jest równy wewnętrznej wartości.