Historyk Jane Nicholas sugerował, że zakończenie, w którym cyrkowi artyści okaleczają Kleopatrę, śpiewając „jeden z nas”, wzmacnia społeczną wartość dziwolągów: „Ciekawe jest, że stwierdzenie, które można uznać za wyraz inkluzji, często jest cytowane jako to, które wyraża horror w filmie. Co to znaczy być 'jednym z nas'? Przerażający horror okrzyku 'jeden z nas' ujawnia, dlaczego pokaz »dziwolągów« przetrwał”.
W książce Midnight Movies (1991) krytycy J. Hoberman i Jonathan Rosenbaum porównują Dziwolągi do Gold Diggers of 1933, pisząc, że ten pierwszy „niemal dosłownie dotyczy tego samego [rozwarstwienia klasowego]... ale bardziej bezpośrednio – ponieważ efekt końcowy to nie tylko przedstawienie, ale niewolnicy łamiący swoje łańcuchy i triumfujący nad panami. Dziwolągi zmusza publiczność z czasów Kryzysu, aby identyfikowała się nie z Pięknymi Ludźmi, ale z mutantami z cyrkowej trupy, całkowitym marginesem społecznym”.