telewizja, wideo i komputer stały się dla niego tym, czym na początku wieku były radio, fotografia i film. Performance, happening i body art, tak jak wcześniej dadaizm i surrealizm stały się wyzwaniem rzuconym instytucji kultury i sztuki, miały zniweczyć dzieło jako wytwór o materialnej wartości. Kultura popularna jawiła się jako sojusznik w walce ze zdecydowanie odrzucającym ją skostniałym modernizmem. Wszystko działo się na ogromnej fali kontrkultury. W połowie lat 70., jako postmodernistyczne określa się wszystkie kierunki po happeningu, czyli od końca lat 50., z tym, że np. Douglas Davis w swojej książce Artculture, essays on the Post-Modern nie podaje poza postulatem uwolnienia się od krępującego artystyczną swobodę pojęcia stylu żadnej definicji postmodernizmu.
Lata 70. Na początku lat 70. termin postmodernizm wyrażał poczucie końca dotychczasowej koncepcji sztuki, wyczerpywanie się jej atrakcyjności i tradycji nowości jako kategorii estetycznej. Kontestacyjne gesty zużywając się traciły sens, lub zamieniały się we własne przeciwieństwa, przechwytywane przez komercyjny obieg, tak jak wyzwolenie seksualne sprowadziło pornografię. Zatarcie granic pomiędzy kulturą wysoką a masową spowodowało uczucie dowolności, można było swobodnie mieszać różne konwencje, języki i style.