Dziś granica między modernizmem a postmodernizmem, tak niegdyś ostra coraz bardziej się zaciera, nie ma pewności, na ile jest nową formacją, a na ile jeszcze jedną odsłoną modernizmu, wiadomo z całą pewnością, że postmodernizm zwrócił uwagę na pewne błędne założenia modernizmu, jak wiara w postęp, czy liniowy rozwój sztuki. Pojawiły się natomiast rozważania, czy postmodernistyczna zasada intertekstualności nie jest po prostu kolejnym wcieleniem awangardowych tendencji do badania języka (jak to robił np. konceptualizm, czy minimalizm).
Cechy stylowe Postmodernizm z założenia wystrzega się zastygania w jednym skodyfikowanym sposobie uprawiania sztuki, często za styl postmodernizmu uważa się właśnie bezstylowość. Do kanonu postmodernistycznych chwytów należą interpretacja antroposfery jako gry, pastisz, cytat (przy czym zarówno teksty, jak i utwory muzyczne, czy dzieła plastyczne są interpretowane jako mozaiki zbudowane z przytoczeń i przekształceń wcześniejszych dzieł, a sam cytat nie służy, jak wcześniej bywało, powołaniu się na mistrza, albo uznane dzieło, i tym samym nobilitacji, lecz prowadzeniu, w różnych celach, własnej gry), świadomość przyjętej konwencji (np.