Jakiej by cezury nie przyjąć, faktem jest, że postmodernizm nie wypracował jednorodnej stylistyki, obejmuje tak różne zjawiska jak niemieckie (i wrocławskie) Neue Wilde, włoską transawangardę, Young British Sculptors, czy amerykańskie new painting. Ze względu na tendencje sztuki awangardowej do hermetyczności, nadmiernego teoretyzowania i dogmatyczności (patrz np. koncepcja sztuki wypracowana przez Mondriana) postawy postmodernistyczne szybko upowszechniły się na przełomie lat 70. i 80. Postmodernizm postuluje niczym nieograniczoną różnorodność, dopuszcza do głosu rozmaite mniejszości, feministki, anektuje motywy przez awangardę „zakazane” jak kultura masowa, sztuka dawna i ta spoza wąskiego kręgu modernizmu, powracają tradycyjne formy sztuki, jak malarstwo na płótnie, upada dogmat nieograniczonego, liniowego rozwoju sztuki.