Tadeusz Baranowski (ur. 13 września 1910 we Lwowie, zm. 23 marca 1993 we Wrocławiu) – polski chemik i biochemik, specjalista biochemii stosowanej, enzymologii i biochemii białek i cukrów; uczeń Jakuba Parnasa. Profesor nauk chemicznych (1950).
Życiorys 1935–1937: pracownik naukowy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie1938: docent chemii fizjologicznej Uniwersytetu Jana Kazimierza1940–1941: prof. chemii fizjologicznej Inst. Medycznego we Lwowie1942–1944: prof. Staatliche Medizinische und Naturwissenschaftliche Fachkurse1950–1981: prof. Akademii Medycznej we Wrocławiu1955–1970: prof. biochemii Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN Syn Tadeusza. W 1933 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a następnie pozostał na uczelni, gdzie pod kierunkiem prof. Jakuba Parnasa prowadził badania z dziedziny biochemii m.in. nad amoniogenezą. W latach 1935–1937 pracował jako pracownik naukowy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, następnie do wybuchu II wojny światowej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 20 kwietnia 1939 uzyskał habilitację na WL UJK.