Chińczycy wysłali oswobodzonych więźniów (wśród nich był Ngapo Ngałang Dzigme, uprowadzony gubernator Khamu), by negocjowali z Dalajlamą w ich imieniu. Chiny obiecały, że jeśli Tybet pozwoli się „pokojowo wyzwolić”, to tybetańskie elity zachowają swoje przywileje i siłę. W tym samym czasie Dzigme i inni oswobodzeni poświadczali, że byli dobrze traktowani przez Chińczyków. 7 listopada 1950 rząd tybetański zwrócił się do ONZ z prośbą o wysłanie do Tybetu misji. Wielka Brytania i Indie wniosły o odłożenie sprawy, ZSRR uznał Tybet za integralną część Chin, a postulat rządu tybetańskiego poparł jedynie rząd Salwadoru. Ostatecznie, ONZ nie zainteresowała się sprawą, ponieważ chińska armia zatrzymała się i postawiła na pokojowe negocjacje. Militarna presja, raporty o dobrym traktowaniu i brak międzynarodowego wsparcia przekonały Tybetańczyków do rozpoczęcia negocjacji z chińską armią.
Kilka miesięcy później, w maju 1951, reprezentanci Tybetu podpisali w Pekinie siedemnastopunktowe porozumienie z rządem Chińskiej Republiki Ludowej, potwierdzając chińskie zwierzchnictwo nad Tybetem.