Część populacji Tybetu była chłopami pańszczyźnianymi, którzy przynależeli do ziemi należącej do klasztorów i tybetańskich arystokratów. Tybetańscy uchodźcy zaznaczali jednak, że chłopi pańszczyźniani stanowili bardzo mały procent społeczeństwa i argumentowali, że Tybet uwspółcześniłby się sam, bez interwencji Chin. Jednakże rząd chiński twierdził, że w 1951 duża część Tybetańczyków była wciąż poddanymi i oświadczył, że tybetański rząd hamował rozwój kraju podczas swych samodzielnych rządów w latach 1913-1959 i sprzeciwiał się wszelkim propozycjom modernizacji kraju, zaproponowanym przez Chiny.
Siedemnastopunktowe porozumienie zostało należycie wprowadzone w życie w Tybecie. Jednakże, wschodni Kham i Amdo znajdowały się poza zasięgiem władzy administracyjnej tybetańskiego rządu w Lhasie i były traktowane jak pozostałe chińskie prowincje – włączając w to pełną redystrybucję ziemi. W 1954 XIV Dalajlama i X Panczenlama udali się do Pekinu. Rezultatem wizyty było powołanie rok później Komitetu Przygotowawczego do ustanowienia Tybetańskiego Regionu Autonomicznego.