Od września 1944 pomagał przy rekonstrukcji polskiego górnictwa naftowego. Na przełomie 1944–1945 został kierownikiem działu geologii w nowo utworzonym Kopalnictwie Naftowym w Sanoku. Pracował na tym stanowisku do 1950, z siedmiomiesięczną przerwą w 1947, spowodowaną uwięzieniem w Rzeszowie w wyniku stawianych mu zarzutów politycznych. W 1951 objął stanowisko naczelnego geologa Centralnego Zarządu Przemysłu Naftowego w Krakowie. Pod jego kierunkiem opracowano m.in. monografię wszystkich polskich złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, za którą otrzymał w 1953 indywidualną Nagrodę Państwową III stopnia.

Pod koniec 1954 opuścił przemysł naftowy i poświęcił się pracy naukowej i dydaktycznej w Akademii Górniczo-Hutniczej oraz w Oddziale Karpackim Instytutu Geologicznego w Krakowie. W październiku 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1956 został wybrany dziekanem Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego AGH, którą to funkcję pełnił do 1960. W 1961 został mianowany kierownikiem Oddziału Karpackiego IG. Pozostał na tym stanowisku do 1968, kiedy formalnie opuścił Instytut, z którym jednak współpracował do końca życia. W 1967 zorganizował Instytut Wiertniczo-Naftowy na AGH i do 1969 był jego dyrektorem. W 1968 Rada Państwa nadała mu tytuł profesora zwyczajnego.