W 1971 Minister Górnictwa i Energetyki nadał mu stopień Generalnego Dyrektora Górniczego II stopnia. Działalność na AGH kontynuował także po przejściu na emeryturę w 1981.
Stanisław Wdowiarz odbył ponad 60 podróży naukowych do krajów Europy, Afryki Północnej, Azji i Ameryki Południowej. Uczestniczył też w Międzynarodowych Kongresach Geologicznych w Meksyku, Indiach, Czechosłowacji i Kanadzie oraz w światowych kongresach naftowych w RFN, w Związku Radzieckim i w Rumunii. Od 1958 działał w Karpacko-Bałkańskiej Asocjacji Geologicznej. Brał udział w jej ośmiu kolejnych zjazdach w latach 1958–1985. pracował zwłaszcza w jej Komisji Tektonicznej. Od 1963 był sekretarzem Asocjacji na Polskę. Podczas wielokrotnych pobytów w Maroku prowadził od 1976 badania geologiczne tego kraju i opracowywał jego prognozy naftowe.
Opublikował ponad 100 prac i artykułów i wykonał ok. 50 opracowań archiwalnych. Był promotorem 15 prac doktorskich. Przez 15 lat przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Naftowego w Krakowie, a przez kilka kadencji był członkiem Rady Naukowej Instytutu Geologicznego. Był też wieloletnim członkiem Państwowej Rady Górnictwa oraz rad i komisji Centralnego Urzędu Geologii i Ministerstwa Górnictwa i Energetyki.