BWA prowadziła ponadto szeroką działalność propagandową, wydając liczne nielegalne pisemka i biuletyny, czasopisma, odezwy, plakaty, ulotki itp., które docierały też do ludności cywilnej. Głównym organem prasowym Głównego Sztabu BWA było pismo „Душы бальшавiцкую гадзiну!”, wydawane przez M. Szukajłowicza. Z innych gazet można wymienić „За волю”, „Да чыну”, „Наш адказ”, „За Бацькаўшчыну”, „Душы”, czy „Пад абцасам маскалеў”.
Kierownictwo BWA utrzymywało kontakty z emigracyjnymi strukturami Białoruskiej Partii Niepodległościowej. Rada Białoruskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie w 1949 r. ustanowiła dla członków antysowieckiego ruchu oporu odznaczenia: Medal Partyzanta, Order Żelaznego Rycerza i Order Pogoni.
Białoruski ruch partyzancki działał jeszcze do pocz. lat 50., chociaż już w coraz bardziej ograniczonym charakterze (ostatni partyzanci mieli zginąć w 1955 r.). Do 1950 r. Sowieci rozbili prawie wszystkie białoruskie oddziały partyzanckie i ich siatki terenowe. Większość partyzantów zginęła w walce lub została schwytana, ale niektórym udało się przez Polskę lub Czechosłowację przedostać na Zachód, np. gen. M. Wituszce.