Jego najbardziej znana książka to Zdrada klerków (1927, wydanie polskie 2014). „Klerk” to niezaangażowany twórca, oddający się przyjemności „tworzenia dla tworzenia”, czy to w dziedzinie sztuki, czy nauki. Jak pisał Benda, „królestwo klerka nie jest z tego świata”. Klerk jest estetą, nie opowiadającym się za czymkolwiek, co z „tego świata jest”. W szczególności, nie chce tego świata zmieniać.
W Zdradzie klerków Benda stwierdza, że na przełomie XIX i XX wieku wielu francuskich i niemieckich klerków dokonało „zdrady”, głosząc idee, które miały „zmienić oblicze świata”. Do zdrajców „klerkizmu” zaliczał między innymi Nietzschego, Sorela, Maurras’a czy Barrèsa.
Większość pisarstwa Bendy przypada na ostatnie trzydzieści lat jego życia.
W dwudziestoleciu międzywojennym za zwolenników ideału klerka można uważać Karola Irzykowskiego i Jana Emila Skiwskiego.