Zdaniem Kaibela traktat powstał w czasie, gdy utwór Cecyliusza był jeszcze aktualny, a poczucie utraty republiki na rzecz cesarstwa stosunkowo świeże, w początkowych latach panowania cesarza Klaudiusza (41-54). Traktat oddaje atmosferę rozważań nad przyczynami upadku wymowy obecną u Petroniusza, Seneki, Tacyta i Kwintyliana.

Pseudo-Longinos należał do szkoły retorycznej, której głową był Teodor z Gadary, nauczyciel młodego cesarza Tyberiusza, w retoryce głosiciel patetyczności, a zarazem natchnienia i entuzjazmu. Pseudo-Longinos cytuje go w swym traktacie. Porównanie jego wywodów z resztkami nauki Teodora znajdującej się u innych autorów dowodzi, że również w innych kwestiach podążał za teoriami swego mistrza.

Pseudo-Longinos był również autorem pismː o Ksenofoncie, o doborze i zestawianiu wyrazów oraz dwóch innych bliżej nie określonych.

O wzniosłości