Krytycy Suworowa zwracają jednak uwagę, że jego zwycięstwa były okupione dużą liczbą ofiar cywilnych. Przynajmniej dwukrotnie pozwolił on swoim wojskom na dokonanie masakry ludności cywilnej - podczas zdobywania twierdzy Izmaił w 1790 roku zginęło około 10 tys. cywilów i podczas zdobywania Warszawy w czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku jego żołnierze dokonali rzezi Pragi, w której śmierć poniosło od kilku do nawet 20 tysięcy cywilów. Suworow krwawo tłumił wszelkie ruchy ludowe i wyzwoleńcze, między innymi pacyfikował chłopskie powstanie Pugaczowa i konfederację barską. W roli dowódcy wojsk okupacyjnych (1794-1796) przyczynił się do zrujnowania państwa polskiego, uwięzienia króla Stanisława Poniatowskiego, wielu aresztowań, konfiskat i do ostatecznego upadku Polski, czym pogwałcił obowiązujące wówczas prawo międzynarodoweMaria Żywirska Ostatnie lata króla Stanisława Augusta, PIW, Warszawa, 1978.
Podwładnymi i wychowankami Suworowa byli m.in.: Michaił Kutuzow, Matwiej Płatow, Michaił Miłoradowicz, Piotr Bagration.