Białoruska Partyzantka Ludowa (biał. Беларуская Народная Партызанка, Biełaruskaja Narodnaja Partyzanka, BNP) – białoruska zbrojna organizacja narodowowyzwoleńcza działająca na okupowanej Białorusi podczas II wojny światowej i w pierwszych latach powojennych.
Przed agresją wojsk niemieckich na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku, niemiecki wywiad wojskowy Abwehra nawiązał współpracę z Białoruskim Frontem Narodowym. Wspólnym wysiłkiem przez granicę zostały przerzucone grupy dywersyjne. Działały one głównie na obszarze Polesia. W pierwszych dniach wojny na tym terenie powstały oddziały Białoruskiej Samoobrony, które – wobec szybkiego odwrotu Armii Czerwonej – przez pewien czas rządziły na Polesiu. Na jej czele stali , ataman Jakub Chareuski, Usiewaład Rodźka, Michał Wituszka. Białorusini blisko współdziałali z ukraińską Poleską Siczą atamana Tarasa Bulby-Borowcia. Po zainstalowaniu się niemieckiej administracji okupacyjnej Białoruska Samoobrona przekształciła się w Białoruską Partyzantkę Ludową.