Pismo Gwara kurpiowska najczęściej zapisywana jest zgodnie ze standardową polską ortografią. Ponieważ w gwarze kurpiowskiej występują głoski niewystępujące we współczesnym języku standardowym, w opracowaniach specjalistycznych stosowana bywa różnego rodzaju transkrypcja. W tekstach popularnych zdarzają się z tego powodu niekonsekwencje zapisu, np. w danym tekście słowo chleb może być zapisane w jednym miejscu „chleb”, a w innym „chlib”. Pierwszym systemem pisowni kurpiowskiej jest zaproponowany przez Jerzego Rubacha w pracy Zasady pisowni kurpiowskiego dialektu literackiego z roku 2009. System ten oparty jest na systemie polskiej pisowni uzupełnionym o litery odpowiadające samogłoskom nieistniejącym w języku ogólnopolskim. Zachowana w nim została pisownia samogłosek nosowych (które podobnie jak w odmianie ogólnopolskiej wymawiane są niejednorodnie), rozróżnianie w piśmie „h” i „ch” (które podobnie jak w odmianie ogólnopolskiej nie są odróżniane w mowie), brak zaznaczania regularnych ubezdźwięcznień. Uproszczono zaś pisownię spółgłosek miękkich i „j”. Wszystkie nowo dodane litery są stosowane w językach europejskich, a niektóre (np.