ë czy å) także w polskiej dialektologii.
Litery i dwuznaki w systemie Rubacha a, å, ą, b, c, ć, ch, cz, d, dz, dź, dż, e, é, ë, ę, f, g, h, ï, j, k, l, ł, m, n, ń, o, ó, p, r, s, sz, ś, t, u, w, y, z, ź, ż.
Cechy gwary kurpiowskiej Gwara kurpiowska wykazuje wiele cech wspólnych bądź z językiem ogólnopolskim (np. asynchroniczna wymowa samogłosek nosowych, nierozróżnianie h dźwięcznego i bezdźwięcznego, większość struktur gramatycznych, zanik iloczasu), bądź z gwarami dialektu mazowieckiego (np. mazurzenie). Większość cech kurpiowskich ma swoje odpowiedniki również w innych gwarach polskich, a na odrębność składa się ich zestaw. Niżej przedstawione są cechy gwary kurpiowskiej na tle innych gwar polskich, zwłaszcza mazowieckich.
Fonetyka i fonologia ubezdźwięcznianie i udźwięcznianie w zasadzie zachodzi tak samo jak w języku ogólnopolskim literackim, przy czym ubezdźwięcznienie na końcu wyrazu przenosi się również na miejsce przed końcówką czasu przeszłego „em” i „eś” (np. mókem ‘mogłem’). Mazurzenie, czyli zmiana ogólnopolskich „sz”, ż”, „cz”, „dż” na „s”, „z”, „c” i „dz” (np. kasa ‘kasza’). Zmiana ta nie dotyczy „rz”, wymawianego tak samo jak w języku ogólnopolskim (np. trzy wymawiane tak samo jak w ogólnopolskim, tj. [tʃɨ]). W niektórych wypadkach zmazurzone spółgłoski przechodzą w spółgłoski miękkie (np.