W uproszczonym zapisie é bywa utożsamiane z i lub y (choć jest właściwe tylko dla niektórych innych gwar). Wymowa ó („o” pochylonego) bliska „u”, ale bez zlania się z nim (np. djåbół ‘diabeł’), przy czym przy odmianie może zachodzić wymienianie się na o (np. rów – rowu). Oprócz miejsc, w których kurpiowskie „ó” odpowiada ogólnopolskiemu „ó” (wymawianemu [u]), zawsze występuje tam, gdzie ogólnopolskie „o” znajduje się przed spółgłoskami nosowymi (np. dóm ‘dom’), także w odmianie (np. dómu ‘domu’). Dzieje się tak także, gdy wynika to z asynchronicznej wymowy samogłosek nosowych (np. [kont] w pisowni „kąt” lub [kow~sek] w pisowni „kąsek”) lub ogólnopolskie „ą” znajduje się w wygłosie (np. nogó ‘nogą’). Również niektórym ogólnopolskim „u” odpowiada kurpiowskie „ó” (np. róra ‘rura’). Odrębność ó jest typowa gwar północnej Polski – od południowego Pomorza po północne Mazowsze (nie sięgając Podlasia), ale także części gwar małopolskich i śląskich. Istnieją różnice lokalne w wymowie niektórych słów, np. słowo Kurpś bywa wymawiane przez „ó” lub „u”. Przednia wymowa a jasnego, które w języku ogólnopolskim jest wymawiane raczej środkowo. Twarda wymowa l, k, g, ch (h) (np. lypa ‘lipa’, hystorjå ‘historia’, progëm ‘progiem’). Zbliżenie wymowy „i” i „y”, jednak z zachowaniem ich odrębności (np.