zajęcia z dykcji i emisji głosu prowadził przebywający na stałe w Rabce Marian Sobański, śpiewak i przedwojenny dyrektor Teatru Polskiego w Katowicach. Stanisława Rączko, która w latach 1949–1961 była reżyserką niemal wszystkich przedstawień teatru (łącznie piętnastu), 1 maja 1953 otrzymała oficjalną nominację Ministerstwa Kultury na kierownika i reżysera „Rabcia”. W 1961 doczekała się filmowej adaptacji animowanej swojego scenariusza Wojtuś i Bacuś w reżyserii Jerzego Kotowskiego (w łódzkim studiu Se-ma-for). W 1971, już po wyjeździe założycielki sceny z Rabki, teatr „Rabcio” zyskał status sceny zawodowej.

Stanisława Rączko opuściła Rabkę w 1964. Przez kolejne trzy lata prowadziła Ośrodek Szkoleniowo-Wychowawczy „Helenów” w Warszawie, dla chłopców z marginesu społecznego w wieku 7–12 lat. Później pracowała jako pedagog w Instytucie Matki i Dziecka oraz w Szkole Podstawowej Specjalnej nr 123 w Warszawie. W 1975 przeszła na emeryturę. Kilkakrotnie wyjeżdżała do USA, gdzie również prowadziła działalność oświatową, skierowaną szczególnie do polonijnego harcerstwa. Pod koniec życia została wyróżniona Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” z Mieczami i Rozetą, które to odznaczenie wysoko sobie ceniła.