Na znak solidarności sojuszniczej, Warszawę opuścili także reprezentant Austrii – Florimont-Claude Mercy-Argenteau i Hiszpanii. Później kraje „systemu południowego” zwlekały z uznaniem Poniatowskiego.
W 1768 roku zakończył karierę i zamieszkał w Arsenale, gdzie zgromadził cenny księgozbiór. Sprzedał go za 412 tysięcy liwrów w 1785 roku hrabiemu d'Artois. Zbiory te wchodzą obecnie w skład kolekcji Biblioteki Arsenału.
Życie prywatne Antoine-René de Voyer de Paulmy był też kanclerzem zakonu św. Ludwika i strażnikiem pieczęci (garde des sceaux).
Poślubił Suzanne Marguerite Fyot de la Marche (zm. 1784) z którą miał jedną córkę: Madeleine Susanne Adélaïde de Voyer d’Argenson (1752-1813), damę dworu, która w roku 1771 poślubiła Anne Charlesa Sigismonda de Montmorency-Luxembourga (1737-1803), księcia de Piney.
Przypisy
Bibliografia Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 495.
Kategoria:Członkowie Académie de Stanislas w Nancy Kategoria:Francuscy prawnicy Kategoria:Markizowie Królestwa Francji Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Urodzeni w 1722 Kategoria:Zmarli w 1787 Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej Kategoria:D’Argenson Kategoria:Ambasadorowie Francji w I Rzeczypospolitej Kategoria:Ambasadorowie Francji we Włoszech Kategoria:Ambasadorowie Francji w Szwajcarii