Według Liddona, Napoleon zauważył w rozmowie z hrabią Montholonem, że podczas gdy on sam i inni wodzowie, jak „Aleksander, Cezar i Karol Wielki”, budowali ogromne imperia opierając się na siłach zbrojnych, Jezus „zbudował swoje imperium w oparciu o miłość.” Po dłuższej dyskusji na temat fenomenu i wielkości Chrystusa, Napoleon miał powtórzyć: „To według mnie dowodzi boskości Jezusa Chrystusa”.
Z wcześniejszych wypowiedzi przypisywanych Napoleonowi wynikać miało, że w czasie pobytu w Egipcie był zafascynowany islamem:
Mam nadzieję, że niedługo nadejdzie ten dzień, kiedy będę mógł zjednoczyć wszystkich myślących i wykształconych ludzi i utworzyć państwo oparte na zasadach Koranu, które są samą prawdą i jako jedyne mogą prowadzić człowieka do świętościC.Cherfils, ss.105,125.
Jednak osobisty sekretarz Napoleona z okresu wyprawy do Egiptu, Louis Antoine Fauvelet de Bourrienne, napisał w swych wspomnieniach, że Napoleon nie interesował się poważnie ani islamem, ani żadną inną religią, o ile nie wiązało się to z osiągnięciem konkretnych korzyści politycznychL.Bourrienne, ss.168-169.
Umierając Napoleon pojednał się z Kościołem katolickim. 5 maja 1821 roku wyspowiadał się, przyjął namaszczenie i wiatyk z rąk o. Ange VignaliegoJohn Francis, Notes and Queries, T.