Napoleon wiedział, kto z nim sympatyzuje i nadzieje na swe uwolnienie pokładał w tym, że Holland zostanie premierem, co ogromnie niepokoiło Richelieu'go.
Napoleon cieszył się również poparciem lorda Cochrane'a, związanego blisko z ruchami narodowowyzwoleńczymi w Chile i Brazylii, którego zamiarem było uczynić cesarza władcą zjednoczonego, południowoamerykańskiego państwa. Plan ten przekreśliła przedwczesna śmierć Napoleona. Dla lorda Byrona, między innymi, Napoleon był uosobieniem romantycznego bohatera: prześladowanego, samotnego i skazanego na niebyt. Z kolei dla przeciętnego Brytyjczyka wiadomość o tym, że opuszczony przez wszystkich Napoleon zajął się uprawianiem ogródka w Longwood, pozwalała widzieć w nim człowieka.
Religijność Napoleona Podejście Napoleona do spraw wiary również było przedmiotem publicznych debat w Europie. Niedługo po śmierci cesarza, podczas wykładu na uniwersytecie w Oksfordzie, Henry Parry Liddon oświadczył, że Napoleon, podczas pobytu na Św. Helenie, miał porównać siebie, w sensie negatywnym, do Jezusa Chrystusa.