thumb|250px|Teutońska furia (scena z bitwy pod Aquae Sextiae) Furor Teutonicus (łac. „teutońska furia”) – zwrot używany w przenośni dla określenia agresywnych działań ludów germańskichW. Kopaliński tłumaczy dosłownie to pojęcie jako „germańską gwałtowność, teutońską zapalczywość” (Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem. Warszawa: Muza, 2001, s. 184..
Po raz pierwszy użyty w Farsaliach Lukana dla oddania cech przypisywanych przez niego Teutonom: okrucieństwa i szału bitewnego… vidimus (…) cursumque furoris Teutonici (Pharsalia I, 255–256)..
Teutonowie i Cymbrowie byli ludami germańskimi, z którymi Rzymianie zetknęli się około roku 113 p.n.e. W walkach z nimi ponieśli kilka dotkliwych klęsk, między innymi pod Noreią w 113 roku p.n.e. i Arausio w roku 105 p.n.e. Ekspansję Germanów powstrzymał dopiero rzymski wódz Gajusz Mariusz, któremu udało się całkowicie zniszczyć Cymbrów i Teutonów w bitwach pod Aquae Sextiae i Vercellae, lecz aż do końca istnienia cesarstwa plemiona germańskie nękały jego granice i zdecydowanie przyczyniły się do jego upadkuMaria Jaczynowska: Historia starożytnego Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s.