W roku 1759 wybudowano z fundacji właściciela Kuflewa – Rafała Ludwika Skarbka – oraz proboszcza kuflewskiego – Franciszka Kosowskiego – nowy, czwarty już z kolei, kościół (istniejący do nocy z 7/8 marca 1991, kiedy to spłonął z nieustalonych przyczyn). Kościół ten został na początku XIX wieku gruntownie wyremontowany dzięki staraniom właścicieli Kuflewa – Dąbrowskich – a w 1890 rozbudowany. Kościół z 1759 był drewniany, o konstrukcji zrębowej, zewnątrz oszalowany. W nawie strop był wsparty na profilowanych tragarzach, czyli poziomych belkach. Tragarze dźwigane były przez trzy pary słupów o profilowanych głowicach. Prezbiterium było węższe i zamknięte prosto. Przy nim znajdowała się prostokątna przybudówka, mieszcząca kaplicę, otwartą do wnętrza półkoliście, zamkniętą arkadą (łukiem wspierającym się na dwóch kolumnach czy filarach). Dach kościoła był dwuspadowy (w 1960 został pokryty blachą). Ponad nawą, od wschodu, znajdowała się ośmioboczna blaszana wieżyczka z kopulastym hełmem, czyli zwieńczeniem w formie stożka. Rokokowy, a więc bardzo dekoracyjny i lekki, ołtarz główny pochodził z drugiej połowy XVIII wieku. Składał się ze złoconych figurek świętych Piotra i Pawła, św. Magdaleny, Matki Bożej, aniołków, różnych ozdób oraz ruchomego obrazu św. Józefa.