Ofiara mszalna, stypendium mszalne – w Kościele katolickim zwyczaj wynagrodzenia materialnego (zwykle pieniężnego) za odprawienie mszy w określonej intencji. Sposób przyjmowania ofiar mszalnych reguluje Kodeks prawa kanonicznego (kan. 945–958).
Ofiara mszalna jest podstawowym i gwarantowanym prawem kanonicznym, wynagrodzeniem przewidzianym dla księży, dlatego w imię troski o dobra materialne Kościoła (→ Przykazania kościelne) zaleca się, by każdy proszący o mszę w konkretnej intencji złożył jakąkolwiek ofiarę materialną. Ksiądz odprawiający mszę ma więc prawo zatrzymać dla siebie ofiarę złożoną za odprawioną mszę. Gdyby jednak w ciągu dnia ksiądz odprawiał kilka mszy to wolno mu zatrzymać jedynie ofiarę z jednej - dowolnie wybranej. Ofiary związane z pozostałymi intencjami musi przeznaczyć na cel wskazany przez ordynariusza. Wyjątek od tej reguły stanowi jedynie Uroczystość Bożego Narodzenia.
Ksiądz, przyjmując ofiarę mszalną, jest zobowiązany do odprawienia mszy w intencji, nawet gdyby z przyczyn niezależnych owo wynagrodzenie przepadło. Nie wolno jednak księdzu przyjmować ofiar za intencje mszalne, gdy odprawienie mszy nie jest możliwe w ciągu roku.