Podczas II wojny światowej kodeks został wywieziony z Florencji.
W 1834 roku Ferdinand Florens Fleck oraz dwaj jego przyjaciele skolacjonowali tekst kodeksu w oparciu o tekst Wulgaty klementyńskiej. Rezultat tej pracy Fleck wydał w 1840 roku. Warianty kodeksu umieszczono w przypisach dolnych, wydanie zawierało błędy i było nie zadowalające pod względem krytycznym. Tischendorf w 1843 oraz Tregelles w 1846 na nowo skolacjonowali tekst Nowego Testamentu rękopisu. Tischendorf porównał swój odczyt rękopisu z odczytem Tregellesa i po sprawdzeniu kodeksu we wszystkich tych miejscach, w których Tischendorf różnił się z Tregellesem, opublikował jego tekst w 1850 roku, a następnie w 1854 po zauważeniu i poprawieniu kolejnych błędów. W 1887 roku H.J. White ponownie skolacjonował tekst Nowego Testamentu rękopisu i uczynił go podstawą dla oksfordzkiego wydania Wulgaty, które przygotował wraz z Johnem Wordsworthem (vgWW).
Historia badań thumb|Strona dedykacyjna, linijki 1., 2. i 5. były alterowane
Odczyt strony dedykacyjnej Na pierwszej karcie kodeksu znajduje się dedykacja:
CENOBIVM AD EXIMINI MERITO VENERABILE SALVATORIS QVEM CAPVT ECCLESIAE DEDICAT ALTA FIDES PETRVS LANGOBARDORVM EXTREMIS DE FINIB. ABBAS DEVOTI AFFECTVS PIGNORA MITTO MEI MEQVE MEOSQ. OPTANS TANTI INTER GAVDIA PATRIS IN CAELIS MEMOREM SEMPER HABERE LOCVM