Tekst jest bardzo bliski do Kodeksu Lindisfarnensis, zawierającego cztery EwangelieJorge Cardenal Mejía, Las Biblia Completas II, Revista Teologia, Tomo XLV, No 95, Abril 2008, s. 26.. Sugerowano więc, że oba mogły być przepisane z tego samego rękopisu. Tekst ten stoi też w bliskiej relacji do recenzji KasjodoraJ. Chapman, The Codex Amiatinus and Cassiodorus, Revue Bénédictine 38 (1926), ss. 139-150.Antoni Tronina, Tekst Pisma Świętego, w: Wstęp Ogólny do Pisma Świętego, Pallottinum, Poznań 1986, s. 169.. Ten typ tekstu sięga więc połowy VI wieku, a jako miejsce jego powstania wskazywany jest Neapol.
Tekst wykazuje też nieco podobieństw do Kodeksu Fuldeńskiego, zawierającego niemal pełny tekst łacińskiej Biblii. Na szczególną uwagę zasługują zwłaszcza wspólne błędy obu kodeksów (patrz niżej).
Błędy wspólne dla Amiatinus i Fuldensis Po prawej stronie klamry umieszczono warianty wspólne dla obu kodeksów Mt 25,41 – a sinistris ] ad sinistris Dz 13,8 – avertete proconsulem ] avertete proconsulem Dz 13,10 – inimice omnis iustitiae ] inimice omni iustitiae Dz 13,27 – per okmne sabbatum ] per okmnem sabbatum Rz 13,11 – propior ] proprior 2 Kor 5,16 – ex hoc ] brak frazy 2 Kor 11,4 – accipitis ] accepitis Ap 11,13 – -- ] moto