Łazar Minor|thumb Łazar Salomonowicz Minor (ros. Лазарь Соломонович Минор, ur. w Wilnie, zm. 1942 w Taszkencie) – rosyjski lekarz neurolog. Zasłużony Naukowiec RFSRR (1927). Jego ojcem był Solomon Minor (1826–1900), rabin Mińska, w latach 1882–83 nauczyciel języka hebrajskiego Lwa Tołstoja.
Życiorys W 1879 ukończył studia medyczne w Moskwie u anatoma i fizjologa Aleksandra Bakunina i w klinice Aleksieja Kożewnikowa. Mimo otrzymania złotego medalu po ukończeniu studiów, Minor nie dostał pozwolenia na pozostanie na uczelni w charakterze naukowca i wykładowcy. Pracował następnie i odbywał naukę w Berlinie, Wiedniu i Paryżu. Współpracował w Paryżu z Jeanem-Martinem Charcotem, a w Berlinie z Carlem Westphalem i Emanuelem Mendlem. W 1882 obronił doktorat i uzyskał stopień doktora medycyny. W 1884 roku został docentem i wykładowcą w Klinice Uniwersytetu Moskiewskiego oraz konsultantem w Szpitalu Jauskim i Szpitalu Basmannym. W 1892 opisał zespół niedowładów i niedoborów czucia u kobiet po ciężko przebiegających porodach – zespół Minora-Oppenheima (termin ten nie jest obecnie używany). Od 1901 był jednym z redaktorów „Dziennika neuropatologii i psychiatrii im. S. Korsakowa”.