W roku 1909 wydział medyczny uniwersytetu głosował za przyznaniem Minorowi tytułu profesora nadzwyczajnego, jednak z powodu protestów osób o poglądach antysemickich, głosowanie zostało uznane za nieważne. W latach 1910–1918 był pierwszym kierownikiem katedry neurologii Wyższych Kursów Żeńskich w Moskwie (katedrę tę tworzył od 1906 na bazie Szpitala Gradskiego, ściągając do niej wybitnych lekarzy z całej Rosji). W czasie pracy WKŻ prowadził intensywne badania naukowe nad zaburzeniami neurologicznymi wśród rannych żołnierzy walczących wcześniej w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905). Następnie po włączeniu WKŻ w skład II Uniwersytetu, kierował wydziałem medycznym II Uniwersytetu Moskiewskiego. Wydział ten od roku 1930 był samodzielnym II Moskiewskim Instytutem Medycznym. W 1932 roku odszedł na emeryturę, a na stanowisku kierownika zastąpił go Michaił Krol.