Po powrocie laburzystów do władzy w 1974 został ministrem stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. W 1975 został członkiem Tajnej Rady. Był przewodniczącym brytyjskiej delegacji na szczyt w Reykjavíku. Renegocjował również warunki członkostwa Wielkiej Brytanii w EWG. W wyborach na lidera partii w 1976 głosował na Jamesa Callaghana. Ten po zwycięstwie mianował Hattersleya ministrem cen i ochrony konsumenta. Na tym stanowisku Hattersley został członkiem gabinetu. Urząd ten sprawował do wyborczej porażki Partii Pracy w 1979.
W opozycji Jako polityk opozycji został początkowo ministrem środowiska w gabinecie cieni Callaghana. W 1980 organizował kampanię Denisa Healeya na lidera laburzystów. Zwycięzcą wyborów pozostał jednak Michael Foot. Healey został wiceprzewodniczącym partii, a Hattersley otrzymał stanowisko ministra spraw wewnętrznych w gabinecie cieni. Mimo iż sprzeciwiał się socjalistycznym hasłom lewego skrzydła partii nie przyłączył się do grupy polityków prawego skrzydła, którzy w 1981 założyli Partię Socjaldemokratyczną. Hattersley został wówczas jednym z założycieli Labour Solidarity, który miał przeciwdziałać rozłamowi w partii.